eucharystia 1Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa, zwane potocznie Bożym Ciałem, jest jednym z najbardziej uroczyście obchodzonych dni w całym roku liturgicznym. To kolejne ruchome święto. Przypada na jedenasty dzień po Zesłaniu Ducha Świętego (Zielonych Świątkach). Obchody Bożego Ciała, poza sferą kościelną, mają głęboki, ludowy wymiar.

Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa ustanowiona została przez papieża Urbana IV  w sierpniu 1264 roku. Decyzję tę zatwierdził papież Klemens V w 1314 roku. Święto to zostało ustanowione na skutek widzeń bł. Julianny z Cornillon. Pod ich wpływem biskup  Robert ustanowił w 1246 roku takie święto dla diecezji Liege. Dziesięć lat później zostało ono rozszerzone na Germanię. W 1263 miał miejsce cud eucharystyczny w Orvieto, gdy hostia w rękach wątpiącego w transsubstancjację księdza zaczęła krwawić.  Wydarzenia te zainspirowały papieża Klemensa do ustanowienia tej uroczystości.  Zadaniem tego święta było, i jest, przybliżenie wiernym różnych aspektów obecności Syna Bożego w Eucharystii. W Polce po raz pierwszy obchodzono go już w 1320 roku w diecezji krakowskiej. Od XV wieku Boże Ciało było znane w całym kraju. Najstarszy, zachowany opis barwnej, rozśpiewanej procesji pochodzi z piętnastowiecznego Płocka.  Sto lat później na procesję przychodziły prawdziwe tłumy wiernych. Wileńskie kroniki mówią nawet o 10 000 osób biorących udział w uroczystej, miejskiej procesji.

Cztery ołtarze i procesje

W dniu Bożego Ciała po zakończeniu uroczystej Mszy, formuje się procesja.  Prowadzony przez mężczyzn ksiądz niesie pod baldachimem monstrancję. Stąpa po obsypanej kwiatami drodze.  Wokół unosi się zapach kadzidła i rozlega dźwięk dzwonków. Idący w procesji wiernieucharystia 2 zatrzymują się przy czterech, polowych ołtarzach. Miejsca te przyozdabiane są zielonymi gałązkami, brzozami i kwiatami.  Dekoruje się także ulice i domy, wokół których przechodzi procesja.  W oknach stawia się święte obrazy, pali świece, zatyka się flagi. Uroczysty pochód zatrzymuje się przy każdym z polowych ołtarzy. Tam odśpiewywany jest odpowiedni fragment Ewangelii. Dawniej w miastach przy poszczególnych ołtarzach odgrywano sceny, w których występowały postacie biblijne. Recytowano religijne wiersze i śpiewano pieśni adoracyjne.  Na ukształtowanie się obchodzonej w Boże Ciało procesji znacząco wpłynęło naśladowanie uroczystych pochodów i wjazdów królów. Księża, głównie jezuici, bardzo umiejętnie przyswajali formy triumfalnych pochodów do celów Kościoła.

Liczba ołtarzy nie jest przypadkowa – symbolizują one cztery strony świata, cztery żywioły oraz cztery Ewangelie. Procesje mogą odbywać się również wokół świątyni i wtedy mają kształt koła, a nie jak poprzednio kształt kwadratu. Obydwie figury symbolizują doskonale ukończone dzieło, w którym nic nie trzeba ulepszać, ani zmieniać. Nie bez znaczenia jest sama liczba 8 - liczba dni oktawy, w których odbywają się procesje eucharystyczne. Ósemka jest liczbą doskonałą, zespala ze sobą dwa kwadraty (liczby 4), które zsynchronizowane oddają pełnię oraz jedność w wielości. Zarówno kwadrat, koło, a także liczba 8, która może być graficznie przedstawiona w formie figur geometrycznych tj. kwadrat czy prostokąt mają wszelkie cechy mandali, która oddziela sferę sacrum od profanum oraz jednoczy światło rozproszone w ludzkiej duszy.

Procesja miała charakter egalitarny. Brali w niej udział wszyscy wierni, bez względu na pochodzenie. W 1658 roku król Jan Kazimierz nakazał konfraterni kupieckiej, aby wszyscy bracia ogółem i ich faktorowie albo słudzy starsi (..) w szaty przystrojone i poczciwie przybrani niech zejdą (…) z muszkietami albo rusznicami, z szablami polskimi, albo niemieckimi, pospołu z chorągwią Bractwa pospolitą, z bębnami, z trębaczami, także jeżeli można z muzyką przystrojną (…) porządnie na procesji i na każdym akcie niech będą. Najświętszy Sakrament Chrystusa Pana w procesji niesiony niech poprzedzają, i to trzeźwi, skromni i pokorni.

W dawnej Polsce procesja organizowana w Boże Ciało miała polityczne akcenty. Przejawiało się to nie tylko poprzez zakładanie narodowych strojów, niesienie polskiej flagi i godła. Po bitwie nad Połonką i Cudnowem w 1661 roku kroczący w procesji hetmani prowadzili więźniów i zdobyte sztandary. W okresie zaborów religijna uroczystość stawała się pretekstem do narodowego marszu. Podobnie z resztą działo się w okresie PRL-u.

Wianki

Podobnie jak w przypadku Zielonych Świątek z roślinami używanymi do dekoracji ołtarzy w Boże Ciało na przestrzeni wieków związały się różne tradycje i zwyczaje. Są one pochodna słowiańskiej wiary w magię i moc przyrody. Na Mszę z okazji Święta Bożego Ciała gospodarze przychodzili trzymając w ręku wianki. W tym samym czasie święcą wianki w kościele wraz z ewangeliami spisanymi na czterech oddzielnych kartkach zwiniętych w ruloniki, które gospodarze zakopują potem w czterech rogach gruntu, w przekonaniu że przez rok cały grad pola nie nawiedzi. Wianki wito głównie z leczniczych ziół. Dokładano do nich również gałązki drzew, które miały chronić od piorunów. Bardzo ważną rośliną była bylica – nazywana bożym drzewkiem. Używano macierzanki mięty, podbiału, wrotycza, rozchodnika, stokrotek, rumianków i innych polnych roślin. Wianuszki – wielkości dłoni- przewiązane czerwoną kokardką po poświęceniu wieszano w kościele. Dekorowały one wnętrze przez cała oktawę święta. Po ośmiu dniach każdy zabierał wianek do domu. Wierzono że nabierają one nadprzyrodzonej mocy. Nadawano im takie samo znaczenie jak wielkanocnym palmom. Zioła wykorzystywane do uwicia wianków wykorzystywano potem jako lekarstwo dla ludzi i zwierząt gospodarskich. Dym ze spalonych wianków miał także chronić od zarazy i odstraszać chmury gradowe. Poświęconą macierzanką okadzano krowy w czasie cielenia. Lubczykiem leczono bóle gardła, gałązki poświęconej leszczyny miał chronić od uderzenia pioruna. Przyniesione z kościoła wianki wieszano nad drzwiami do domów i stajen, zakopywano w rogach zagonów, wrzucano w fundamenty nowych domostw.

 

Wspomóż dębowską świątynię
Ofiary na rzecz Parafii Św. M. Archanioła w Dębowie można wpłacać na rachunek bankowy nr:
96 8179 0009 0023 9341 2000 0020

Uwaga !!!
nowy numer telefonu do parafii

525 155 806

Roraty

roraty 1Roraty, adwentowe msze odprawiane o wschodzie Słońca, podkreślają wyjątkowość tego okresu. Nazwa "roraty" pochodzi od zwyczajowej pieśni na wejście (introitu), rozpoczynającej się od słów "Rorate caeli desuper" - "Spuśćcie rosę niebiosa". Msza roratnia, czyli msza wotywna o Najświętszej Maryi Pannie w okresie Adwentu, jest śladem dawnego obchodzenia święta Zwiastowania Pańskiego w okresie Adwentu - 18 grudnia.

Więcej…